Funkcje w języku C++

  1. Funkcja niezwracająca wartości w języku C++

Aby w języku C++ wywołać niezwracającą wartość (typu void), należy wpisać jej nazwę w odpowiednim miejscu funkcji głównej main, a w przypadku funkcji z parametrami - dodatkowo podać parametry aktualne. 

nazwa_funkcji (lista parametrów aktualnych); 

   2. Funkcja zwracająca wartość w języku C++

Funkcja zwracająca wartość (podobnie jak w języku Pascal) wylicza wartość i odsyła tę wartość do funkcji wywołującej. Mówimy wtedy, że funkcja jest zwracająca.

        return a*b;

        return Wynik;

  3. Zmienne globalne - deklarujemy poza funkcjami.

  4. Zmienne lokalne - wewnątrz funkcji.

  5. Zmienne globalne mogą zostać przesłonięte. Zadeklarowanie w procedurze lub funkcji zmiennej lokalnej o takiej samej nazwie jak zmienna globalna spowoduje przesłonięcie zmiennej globalnej, co oznacza, że używana będzie zmienna lokalna, a nie globalna.

   


C++ 
(zmienna lokalna)

void Usmiechy()
{
   int k;
   cin >> k;
   if (k>0) for (i=0; i=20; i++) cout << ":-)";
   else for (i=0; i<20; i++) cout << ":-(";
}



C++
(zmienna globalna)

#include <iostream>
using namespace std;
int i;
void Usmiechy()
{
   int i;
   for (i=0; i<20; i++) cout << ":-)';
}
int main()
{
   i=10;
   Usmiechy();
   cout << i;
   return 0;
}

Stosowanie procedur i funkcji

   1. Model programowania 

        * programowanie liniowe - klasa problemów programowania matematycznego, w której wszystkie warunki ograniczające oraz funkcja celu mają postać liniową.

        * programowanie struktualne -  paradygmat programowania opierający się na podziale kodu źródłowego programu na procedury i hierarchicznie ułożone bloki z wykorzystaniem struktur kontrolnych w postaci instrukcji wyboru i pętli.

        * programowanie modularne - paradygmat programowania zalecający stosowanie nadrzędności modułów w stosunku do procedur i bloków tworzących program. Moduł grupuje funkcjonalnie związane ze sobą dane oraz procedury i jest reprezentacją obiektu jednokrotnie występującego w programie.

        * programowanie obiektowe - paradygmat programowania, w którym programy definiuje się za pomocą obiektów – elementów łączących stan (czyli dane, nazywane najczęściej polami) i zachowanie (czyli procedury, tu: metody). Obiektowy program komputerowy wyrażony jest jako zbiór takich obiektów, komunikujących się pomiędzy sobą w celu wykonywania zadań.

        * programowanie zdarzeniowe - metodologia tworzenia programów komputerowych, która określa sposób ich pisania z punktu widzenia procesu przekazywania sterowania między poszczególnymi modułami tej samej aplikacji.


  2. Programowanie zstępujące i występujące 

        * programowanie zstępujące (top-down), czyli  "z góry do dołu" - najpierw planuje się całość, a potem dochodzi do szczegółów.

        * programowanie wstępujące (bottom-up), czyli "z dołu do góry" - ze szczegółowych elementów składa się całość.


  3. Zalety stosowania podprogramów

         * dzielenie zadania na mniejsze części - każda może być realizowania w oddzielnej procedurze lub funkcji.

        * wprowadzenie porządku do programu - zwiększenie jego czytelności i przejrzystości.

        * unikanie powtórzeń - fragmenty programu, które się powtarzają, są wyodrębnione w postaci procedur lub funkcji.

        * łatwiejsze wyszukiwanie błędów i dokonywanie poprawek - w procedurze lub funkcji można zlokalizować błędy szybciej niż na długiej liście instrukcji programu głównego.

        * programowanie zespołowe - po uzgodnieniu postaci procedur lub funkcji każdy z członków zespołu może zająć się pracą nad "swoimi" procedurami lub funkcjami.

Schemat blokowy II

1. Specyfikacja



Zadanie: Wyprowadzenie na ekran prostokąta o bokach n, m narysowanego za pomocą znaków * (m-liczba znaków * w poziomie, n- liczba znaków * w pionie). Wnętrze prostokąta powinno być wypełnione znakami *.

Dane: liczby naturalne dodatnie, określające ilość znaków * w prostokącie o bokach m,n.

Wynik: prostokąt o wymiarach m x n, zbudowany ze znaków *.

2. Schemat blokowy

3. Listing programu



#include <iostream>

using namespace std;

int main ()

{

int i, j, n, m;

cout << "Wprowadz wartosc n: ";

cin >> n;

cout << "Wprowadz wartosc m: ";

cin >> m;

for (i=0; i<n; i++)

{

for(j=0; j<m; j++)

cout << "*";

cout << endl;

}

return 0;







}

Schemat blokowy I

  

1. Specyfikacja:




Zadanie: Oblicz iloczyn n liczb całkowitych.

Dane: n dowolnych liczb całkowitych, kolejno zapamiętywanych w zmiennej a.

Wynik: wartość iloczynu: iloczyn.




2. Schemat blokowy:







3. Listing programu:


#include <iostream>

using namespace std;

int main ()

{

int i, a, iloczyn, n;

cout << "Podaj ilosc liczb do przemnozenia ";

cin >> n;

iloczyn=1;

for (i=0; i<n; i++)

{

cout << "Podaj liczbe nr " << i+1 << ": " ;

cin >> a;

iloczyn*=a;

}

cout << iloczyn;

return 0;




}

Własna witryna internetowa w wix.com

   Zapraszam do zapoznania się z moją stroną na wix.com:

 https://smileeminnie.wixsite.com/carolinaportfolio

Fotomontaż - pocztówka z wakacji.

Sonda kosmiczna - SOHO.

     SOHO (ang. Solar and Heliospheric Observatory) – projekt badawczy współtworzony przez Europejską Agencję Kosmiczną (ESA) oraz Narodową Agencję Aeronautyki i Przestrzeni Kosmicznej (NASA).
     W ramach projektu, 2 grudnia 1995 roku, w stronę Słońca została wystrzelona rakieta Atlas IIAS, która wyniosła bezzałogową sondę kosmiczną na orbitę okołosłoneczną.

   Do największych osiągnięć SOHO należą:

       • rozwinięcie prognozowania pogody kosmicznej, pozwalającej na przewidzenie zakłóceń do trzech dni w przyszłość,
     • szczegółowe badania i pomiary pod powierzchnią Słońca,
     • zdjęcia strefy konwekcji oraz struktury pod powierzchnią plam słonecznych,
     • stworzenie obrazu niewidocznej tylnej strony Słońca, pozwalające na zidentyfikowanie regionów, które mogą stanowić później zagrożenie dla Ziemi,
     • zidentyfikowanie mechanizmu podgrzewania korony do temperatury 100 razy wyższej niż na powierzchni,
     •odkrycie „autostrad” dla energetycznych cząstek, powstałych w wyniki serii erupcji zjonizowanego gazu,
     • monitorowanie energii promieniowania słonecznego i zmian w promieniowaniu ultrafioletowym gwiazdy, czynników ważnych dla klimatu Ziemi,
     • zidentyfikowanie źródła i mechanizmu przyspieszania wiatru słonecznego,
     • zaobserwowanie ponad 3000 komet, dzięki czemu liczba znanych człowiekowi obiektów tego          • typu uległa zwielokrotnieniu. Dwutysięczna kometa SOHO-2000 została odkryta przez polskiego astronoma amatora Michała Kusiaka, który miał wówczas na swoim koncie już ponad 100      • odkryć w ramach tego programu. Kometa SOHO-3000 została odkryta we wrześniu 2015 roku.